Walter Wriston, voormalige uitvoerende hoof van Citicorp Inc., het eenkeer gesê “kapitaal gaan waar dit welkom is en bly waar dit goed behandel word.” Die lyn het belastingbeleid-muurpapier geword. Dit is nietemin die nuttigste sin om na te dink oor wat in sommige jurisdiksies ontvou, insluitend sekere state suid van die grens.
Aan die einde van April het die SEIU United Healthcare Workers West aangekondig dat dit ongeveer 1.5 miljoen handtekeninge ingesamel het wat die 2026 Billionaire Tax Act ondersteun, ‘n Kaliforniese stembriefinisiatief wat ‘n eenmalige vyf persent belasting op Kaliforniërs met ‘n netto waarde van US$1 miljard of meer oplê. Dit is byna dubbel die 875 000 wat nodig is om vir die November-stemming te kwalifiseer, en vroeë stemming dui daarop dat dit ‘n werklike kans het om te slaag.
Die meganika is aggressief. Die wet gebruik twee afsonderlike momentopname-datums: verblyf is vasgestel vanaf 1 Januarie 2026 (die belastingverpligtingdatum), terwyl netto waarde gemeet word vanaf 31 Desember 2026 (die waardasiedatum). Die belasting is dan betaalbaar op 15 April 2027, in tot vyf jaarlikse paaiemente, met ‘n 7,5 persent nie-aftrekbare uitstelheffing op enige onbetaalde balans.
Netto waarde sal stemregwaardes gebruik vir aandele wat naby gehou word, ‘n metodologie wat die US Tax Foundation gesê het, sal stigtersbelange oorwaardeer en die rykste Kaliforniërs kan dwing om enorme blokke aandele te stort om hul rekeninge te finansier. Die opstellers het verblyf geanker tot 1 Januarie om ‘n uittog te voorkom, ‘n bepaling wat onwaarskynlik hersiening sal oorleef.
Die gedragsreaksie is reeds goed op dreef. Alphabet Inc. medestigters Larry Page en Sergey Brin en Oracle Corp. stigter Larry Ellison het na bewering almal stappe gedoen om Kalifornië te verlaat of het reeds vertrek.
Daardie drie hervestigings het ongeveer 38 persent van Kalifornië se miljardêr-rykdom by die deur uitgeloop en die staat gaan jaarliks soveel as US$4.5 miljard aan ander belastinginkomste verloor, wat enige eenmalige heffing verreken, volgens die California Tax Foundation. Selfs die Demokratiese goewerneur Gavin Newsom is daarteen gekant.
Dit is nie Kalifornië se fout alleen nie. In New York, is die nuutverkose burgemeester, Zohran Mamdani, besig om die Wet op Billike Aandeel te stoot, ‘n verhoging van twee persentasiepunte op die stad se persoonlike inkomstebelasting vir verdienste van meer as US$1 miljoen. Gekombineer met staatskoerse, sou die hoogste gekombineerde koers 17 persent nader, die hoogste in die VSA
Kathy Hochul, goewerneur van New York, het tot dusver die vereiste samewerking geweier. Mamdani se dreigende terugval is ‘n 9,5 persent oor die hele linie eiendomsbelastingverhoging, wat die swaarste sal val op diegene wat dit die minste kan dra.
Op federale vlak het senator Elizabeth Warren haar Ultra-Millionaire Belastingwet van 2026 aan die einde van Maart weer ingestel: ‘n twee persent jaarlikse welvaartbelasting op netto waarde van meer as US$50 miljoen, ‘n een persent bybelasting op miljardêrs en ‘n 40 persent uittreebelasting op enigiemand bo die drempel wat afstand doen van Amerikaanse burgerskap. Dit is onwaarskynlik dat die wetsontwerp die huidige Kongres sal slaag, maar die politieke sein is onmiskenbaar.
Die internasionale vergelyking sny andersom. Australië het twee jaar spandeer om afdeling 296 na te streef, ‘n voorstel om ongerealiseerde winste op pensioensaldo’s van meer as drie miljoen Australiese dollars te belas, voordat die regering dit in Oktober 2025 teruggestap het ná ‘n beduidende politieke uitval.
In Februarie het die Nederlandse laerhuis ‘n belasting van 36 persent op werklike opbrengste goedgekeur – insluitend ongerealiseerde winste op aandele, effekte en kriptogeldeenhede – wat in 2028 geïmplementeer moet word. Kort daarna het die Nederlandse minister van finansies toegegee dat die wetsontwerp “nie kan voortgaan soos dit is nie” nadat die Senaat ‘n paar besware te kenne gegee het.
Twee van die min groot ekonomieë wat belasting op ongerealiseerde winste getoets het, stap dit nou terug.
Kanadese het reeds ‘n weergawe hiervan beleef: die 2024 federale kapitaalwins-insluitingskoersverhoging was gestruktureer rondom ‘n swak ontwerpte $250 000 jaarlikse drempel wat nie onderhewig sou wees aan die verhoging nie, ‘n teikenmeganisme wat ontwerp is om gewone belastingbetalers te isoleer, terwyl meer uit die sogenaamde rykes onttrek word.
Die voorstel is uiteindelik laat vaar, maar die onderliggende ingesteldheid – dat welgestelde Kanadese gevra kan word om ‘n bietjie meer by te dra sonder gedragsgevolge – bly.
Die empiriese rekord is duidelik. Die rykes beweeg as hulle voel hul kapitaal sal elders beter behandel word. Byvoorbeeld, daar was ‘n netto binnelandse uitmigrasie van ongeveer 200,000 belastingbetalers uit Kalifornië in 2023, met die grootste verliese in hoër-inkomste hakies, volgens Internal Revenue Service migrasie data ontleed deur Kalifornië se wetgewende ontleder se kantoor.
Washington State se ervaring is selfs skoner. Jeff Bezos het na Florida verhuis kort nadat die kapitaalwinsbelasting van 2022 in werking getree het en, soos die Belastingstigting gesê het, het hy ongeveer VS$1,1 miljard bespaar op ‘n enkele jaar van Amazon.com Inc.-aandeleverkope. Frankryk se twee-dekade-eksperiment met sy welvaartbelasting het genoeg kapitaalvlug opgelewer dat selfs president Emmanuel Macron dit in 2018 afgeskaf het.
My praktyk het ook gesien dat vertreklêers wat suksesvolle Kanadese betrek het, dramaties geklim het oor die afgelope dekade. Openbare statistieke is te stomp om die uittog vas te vang, en daarom nooi ek gereeld Doubting Thomases – insluitend ‘n liberale LP verlede week – om my kantoor te besoek om die werk wat ek en my kollegas doen, natuurlik vertroulik te sien.
Die Kalifornië-inisiatief kan dalk nog slaag of vernietig word. Die Mamdani-voorstel kan nog deurgevoer word. Die Warren-wetsontwerp sal byna beslis nie. Niks daarvan is die punt nie. Kapitaal het reeds begin beweeg, en sodra dit beweeg, kom dit nie terug nie.
Dit behoort vir Kanada meer saak te maak as vir enigiemand. Ons produktiwiteit het meer as ‘n dekade lank gelyk, ons bruto binnelandse produk per capita daal en ons hoogste marginale persoonlike belastingkoerse oorskry dié in elke Amerikaanse staat.
Die hoofstad wat uit Kalifornië en New York vlug, is nie op pad na Toronto of Calgary nie; dit is op pad na Florida, Texas, Tennessee en ander verwelkomende jurisdiksies.
Wriston se lyn was nie ‘n slagspreuk nie; dit was ‘n beskrywing van gedrag. Kanada het ‘n dekade daaraan bestee om aan kapitaal te sê dat dit onwelkom is. Kapitaal luister.
Kim Moody, FCPA, FCA, TEP, is die stigter van Moodys Tax/Moodys Private Client, ‘n voormalige voorsitter van die Canadian Tax Foundation, voormalige voorsitter van die Society of Estate Practitioners (Kanada) en het baie ander leiersposisies in die Kanadese belastinggemeenskap beklee. Hy kan bereik word by kgcm@kimgcmoody.com en sy LinkedIn-profiel is https://www.linkedin.com/in/kimgcmoody.
______________________________________________________________________
As jy van hierdie storie hou, teken in vir die FP Investor Newsletter.
______________________________________________________________________
