Voeg dit by Malek|Gepubliseer
Die toenemende konflik waarby die VSA, Iran en Israel betrokke is, beklemtoon die impak wat geopolitieke onstabiliteit op wêreldhandel en, by uitbreiding, Suid-Afrikaanse ondernemings en hul versekeringsdekking kan hê, sê Ryno de Kock, hoof van verspreiding by PSG Insure.
Volgens De Kock het geopolitieke konflikte ‘n direkte implikasie op hoe versekeraars risiko beoordeel, veral waar handelsroetes, sanksies en oorlogsverwante risikoblootstellings ter sprake is.
“Alle versekeraars sluit oorlogsklousule-uitsluitings in by hul polisse vir oorlogshandelinge soos invalle, militêre optrede, opstande en terrorisme. Hierdie uitsluitings bestaan omdat oorlogsverwante verliese katastrofies in omvang kan wees en die langtermyn finansiële lewensvatbaarheid van versekeraars kan bedreig,” sê De Kock.
Volgens Santam s’n 2025 Versekeringsbarometerverslagwat 881 Suid-Afrikaanse verbruikers, maatskappye en tussengangers ondersoek het, pas versekeraars toenemend aan by onderling gekoppelde risiko’s wat geopolitieke onstabiliteit, sanksies en globale handelsontwrigtings insluit. Die verslag bevestig dat besighede en huishoudings ‘n meer komplekse risiko-omgewing in die gesig staar, waar globale konflikte plaaslike versekeringspraktyke en koste direk vorm.
De Kock verduidelik dat hoewel hierdie uitsluitings dikwels oor die hoof gesien word tydens periodes van relatiewe globale stabiliteit, word dit krities belangrik wanneer konflikte eskaleer en veelvuldige staatsakteurs intrek, soos tans in die Midde-Ooste die geval is. Oorlog- en uitsluitingsklousules is ‘n standaardkenmerk oor die meeste kommersiële versekeringspolisse en is ontwerp om finansiële verliese uit te sluit wat direk of indirek voortspruit uit oorlogshandelinge of oorlogsagtige gebeure en onstabiliteit.
De Kock merk egter op dat versekeraars in die konteks van die huidige konflik waarskynlik blootstelling aan geaffekteerde streke, sleutelskeepvaartroetes en lugruim sal heroorweeg. “Sodra ‘n konflik ‘n sekere vlak van intensiteit of geografiese verspreiding bereik, kan versekeraars dekking in daardie streke onttrek of beperk. Dit kan besighede blootstel waar hulle aanvaar dat dekking in plek bly, veral vir vrag-, mariene- en transitorisiko’s,” sê hy.
Suid-Afrikaanse besighede wat betrokke is by die invoer of uitvoer van goedere is van die kwesbaarste vir finansiële verliese. Verhoogde militêre aktiwiteit in sekere streke kan die risiko van ontwrigting van groot skeepspaaie, lughawens, hawens en logistieke spilpunte verhoog, wat implikasies kan hê vir bestaande mariene versekeringsreëlings.
De Kock waarsku dat besighede wat handel dryf deur of naby konflik-geaffekteerde streke kan vind dat oorlogsdekking gekanselleer of aansienlik beperk word, wat hul blootstelling aan verlies of skade tydens vervoer verhoog. “Waar oorlogsuitsluitings geld, mag verliese nie meer as onvoorsiens beskou word nie,” verduidelik hy. “Dit beteken eise wat verband hou met konflikgedrewe gebeure kan van die hand gewys word, selfs al is die verlies ver van Suid-Afrika af.”
Behalwe vir fisiese risiko, speel internasionale sanksies ‘n groot rol in die vorming van versekeringsreaksies op geopolitieke konflik. De Kock wys daarop dat die meeste polisse sanksiebeperkings- en uitsluitingsklousules insluit, wat versekeraars verhoed om dekking te verskaf of eise te betaal indien dit sanksies sou oortree wat deur liggame soos die Verenigde Nasies of verwante jurisdiksies opgelê is. “In ‘n konflik waarby die VSA en Iran betrokke is, is sanksies ‘n belangrike bekommernis,” sê hy. “As ’n eisbetaling of polisblootstelling ’n versekeraar in stryd met internasionale sanksies plaas, word hulle wetlik verbied om te reageer.”
Dit is veral relevant waar sanksies opgelê word nadat ‘n versending reeds ‘n aanvang geneem het. In sulke gevalle kan selfs geldige eise nie betaalbaar wees as skikking sanksieregulasies sou oortree nie. Die voortslepende konflik raak nie net handels- en voorsieningskettings nie, maar dit kan ook ‘n impak op reisversekering hê, met verskeie Suid-Afrikaanse reisigers wat glo oorsee gestrand is. Volgens De Kock kom dit neer op dieselfde beginsel wat oor kommersiële versekering geld: oorlog is byna altyd uitgesluit.
“Die meeste standaard reisversekeringspolisse bevat breë oorlog- en konflikuitsluitings. Dit beteken dat kansellasies, vertragings, herroetering en bykomende verblyfkoste wat direk of indirek uit oorlogshandelinge of militêre optrede voortspruit, oor die algemeen nie gedek word nie,” sê hy.
Hy verduidelik dat baie reisigers aanvaar dat reisversekering op enige onverwagte ontwrigting sal reageer, maar geopolitieke konflik word baie anders hanteer as operasionele vertragings of weerverwante gebeure.
“Wanneer die lugruim gesluit is, vlugte gegrond word, of grense geraak word as gevolg van militêre konflik, beskou versekeraars dit as ‘n sistemiese oorlogsrisiko eerder as ‘n individuele, onvoorsiene voorval. Gevolglik kan reisigers hulself verantwoordelik vind vir bykomende koste soos nuwe vlugte, uitgebreide verblyf, of alternatiewe vervoer,” sê hy.
De Kock moedig beide Suid-Afrikaanse besighede en reisigers met internasionale blootstelling aan om hul versekeringsreëlings noukeurig te hersien en proaktief met hul adviseurs in gesprek te tree.
“Versekering moet nie as ‘n statiese produk hanteer word nie, veral in ‘n vinnig veranderende geopolitieke omgewing. Om te verstaan hoe oorlogsuitsluitings, sanksieklousules en territoriale beperkings van toepassing is, is van kritieke belang om risiko proaktief te bestuur,” sê hy.
Hy voeg by dat ingeligte beplanning en vroeë betrokkenheid kan help om onsekerheid te verminder en onverwagte gapings in dekking te voorkom.
“In tye van verhoogde wêreldwye spanning bly versekering ‘n noodsaaklike risikobestuursinstrument. Maar dit werk net doeltreffend wanneer polishouers die grense sowel as die beskerming daarvan verstaan,” sê De Kock.
PERSOONLIKE FINANSIES
